Laat eens weten hoe het nog in België is, want ik hoor niets meer? Blijkbaar is het verschrikkelijk koud. Als het jullie kan gerust stellen, hier is het ook aan het regenen en dat wil zeggen dat alle straten onderstaan (want de riolering kan het niet aan) en dat mijn huis volstaat met kommen en emmers. Als het onweert, worden alle stekkers uit getrokken en soms valt de electriciteit dan ook nog uit... Lekker gezellig in het donker!
Ik heb ook slecht nieuws... Ik ga waarschijnlijk nog eens van familie moeten veranderen. Ik heb hier absoluut geen zin voor, want ze zijn megalief en ik voel mij er echt thuis. Zij hebben ook geen probleem met mij persoonlijk. Het zit als volgt in elkaar: toen ik de eerste keer van familie moest veranderen, hadden ze niemand. Ze hebben deze familie gesmeekt om iemand voor een maandje in huis te nemen, zodat ze de tijd hadden een familie te zoeken. De familie was dus temporal, tijdelijk. Ik wist daar helemaal niets van en was ervan overtuigd dat ik bij mijn familie zou blijven tot begin juli.
Nu woon ik al twee maanden bij mijn familie en ze hadden helemaal niets meer gehoord van afs en wouden nu wel eens weten hoe het in elkaar zat. Er was dus een ontmoeting met Amin, de local representative. Dat had mijn papa mij verteld. Ik viel volledig uit de lucht! Ik was zo geschrokken en mijn papa was dan ook verschoten dat ik van niets wist. Eerst wou ik AFS nog het voordeel van de twijfel geven. Ik dacht dat er gewoon miscommunicatie was en dat ze het mij zijn vergeten te vertellen. Ook weet ik dat er te weinig families zijn in Asunción (en veel te veel AFSers) en ik dacht dat ze er gewoon geen vonden. Ondertussen heb ik gepraat met Steffen, een AFSvrijwilliger en die zegt dat AFS dat expres zo doet! Meestal beginnen ze pas na een maand te zoeken, omdat ze hopen dat de familie de afsstudent zou houden. Waarschijnlijk zullen ze dus nu pas beginnen met zoeken naar een nieuwe familie voor mij, en wie weet hoe lang het gaat duren tegen dat ik moet veranderen...
Ik snap ook wel dat mijn superlieve familie, die in de eerste plaats al geen afser in huis wouden nemen, mij niet kunnen houden voor nog eens 7 maanden, alhoewel ze mij wel graag hebben.
Ik ben absoluut niet de enige met problemen met AFS. Er zijn er zo gigantisch veel die moeten veranderen van familie, die er echt ongelukkig zijn en veel problemen hebben en die gewoon niet mogen! Ook is er een gigantisch verschil met de manier waarop ze omgaan met studenten en comunity service. Op mensen van het schoolprogramma doen ze enorm moeilijk over alles: vooral op uitstapjes of reizen (zo mogen studenten niet in een hotel blijven slapen, behalve met hun familie of krijgen ze soms gewoon geen toestemming om te reizen) en mogen ze niet binnen in een pub, ook al drinken ze geen alcohol (wat hier maar mag vanaf 20, maar iedereen doet het). Als ik of iemand anders van het projectprogramma betrapt word op drinken, gaan ze nog nooit zo moeilijk doen als moest het een student zijn.
Voor mij valt het dus nog goed mee, maar ik heb echt al verhalen gehoord die tot in het belachelijke gaan...
En dan nu het langverwachte verslag van de reis naar Ciudad del Este:
Donderdagavond was ik blijven slapen in Capiata, net als bijna alle AFSers uit Asunión. Het was een gezellige bijeenkomst en we zijn pas laat gaan slapen (sommige zelfs helemaal niet) om om 4 uur en la mañana te vertrekken voor een zes uur durende rit naar Ciudad del Este. Toen we aankwamen hebben we effkes gewinkeld, maar we waren in twee grote groepen verdeeld, dus je kan eigelijk al niet zien of doen wat je wou. Het was zoals de Mercado Cuatro in Asunción: supergoedkoop en alles fake, straatventers die je aanklampen, kleine kraampjes en winkeltjes waar je echt alles kan kopen... Dat is dan ook het enige wat we gezien hebben van Ciudad del Este. Daarna zijn we doorgereden tot een toeristische camping aan een meer, waar we konden mountenbiken of in een toertje doen in een kar voortgetrokken door een paard. Ik had gekozen om te mountenbiken: veel soeps was het niet. Net vijf minuutjes een toertje doen op een vlak terein, waw, wat een avontuur :-)!
's Avonds, toen iedereen echt doodmoe was, zijn we nog Itaipu by night gaan bezoeken. Itaipu is de grootste waterkrachtcentrale ter wereld. Het staat in Paraguay, maar het is Brazilië die er megaveel energie en al de winst uithaalt, een prachtig voorbeeld dat Paraguayos echt niet zo slim zijn. Ik vond het niet zo speciaal. Echt technologisch geïntresseerd ben ik niet en dat was het enige aspect waar uitleg over gegeven werd. Ik had liever iets meer geweten over de economische, politieke en ecologisch aspecten van Itaipu, maar ja... je kan niet alles hebben, e!
Daarna keerden we terug naar de camping en na pancho's (hotdogs) gegeten te hebben, viel iedereen uitgeput in slaap.
De volgende dag braken we onze tenten af, om naar el museo guarani te gaan. Heel interessant over de cultuur van de indígenas, maar ik voelde me precies op schoolreis. De AFS verantwoordelijke wou heel de tijd dat we in groep bleven (niet dat het een groot museum was hoor) en 'vamos, vamos' was het enige wat ze zei. Daaraan was dan ook nog een dierentuin en iedereen was een beetje geshockeerd toen we al die depressieve en passieve diertjes zagen in veel te kleine kooien. Enkel de aapjes, die ons handjes gaven of ons soms zelf 'aanvielen' waren echt grappig. Er was ook een wild aapje, die op de kooi zat. Hij was waarschijnlijk afgekomen op het geroep of zo. Na de zoo reden we door naar Salto Monday, een heel mooi en toeristisch parkje waar we watervallen zagen. Heel mooi, maar niets in vergelijking met de watervallen die we de dag erop zouden zien. We reden door naar het hotel, waar we een 'poolparty' houden. Iedereen in het zwembad, met bikini en zwembroek of gewoon in je kleren. Er waren nog twee andere Belgjes afgekomen: Isha uit Ciudad del Este en Lynn uit Pilar. Ze wouden graag mee met ons naar de cataratas, maar AFS deed moeilijk en ze mochten gewoon niet! 's Avonds hebben we dan nog een feestje gebouwd en zijn we weeral laat gaan slapen.
De dag erop eindelijk de lang verwachte cataratas in Brazilië! Het was echt prachtig en zo gigantisch groot! Iedere keer dat we verder wandelden zagen we nieuwe en prachtige uitzichten. De cataratas liggen vlak op een driegrenzenpunt: Paraguay, Brazilië en Argentinië. Naar het schijnt zijn ze nog mooier langs de kant van Argentinië, dus dat staat zeker ook nog op mijn verlanglijstje! We waren goed doorweekt, eerst door de watervallen zelf en daarna is het nog eens goed beginnen regenen ook. Iedereen aan het bibberen van de kou, maar allemaal gelukkig van het zien van de prachtige watervallen.
Daarna zijn we in een trek naar Asunción teruggereden. Het was een fijn weekend, maar veel te kort. Ik heb weinig gezien van Ciudad del Este zelf (alhoewel het volgens mijn familie toch niet echt de moeite is), maar ik ga terug volgend weekend. Mijn familie zal de Cataratas bezoeken en ik ga met AFSers afspreken om nu eens echt Ciudad del Este te zien.
Chausito,
Estefani
Geen opmerkingen:
Een reactie posten